aslında blog açarken öykümü paylaşmak düşüncesinde değildim.düşünürken en iyi bildiği masal yaşadıklarıdır insanın diye bir cümle takıldı aklıma ve yazmaya başladım. ve peşpeşe geldi cümleler. aslında bilgisayarımda not edip, buraya hepsini birkaç günde aktarıvermişim.
son kısımda zorlanacağımı biliyordum ama yeniden bu kadar üzüleceğimi sanmıyordum..
belki bugünden geriye gitmeliyim. bu gün liseyi dışardan da olsa bitirmiş. özel sektörde masabaşı bir iş bulmuş durumdayım... ailemin hayatta kalan tek ferdi abim evleneli çok oldu. bana karıştığı, karışabildiği günler geride kaldı. eşimden ayrıldıktan sonra yengemle bir - iki herifçioğlunu hayat arkadaşım olarak önerme gafletinde bulundular. o gün yediğim tokadın acısını tokat gibi laflarla çıkarmasını bildim...
bu gün abim de olsa hiçbir erkeğe güvenmiyorum, güvenemiyorum...
çünkü güvenebileceğim bir aşk yaşamadım. belki aşk yaşasam ihanetin acısı daha koyardı. bilemiyorum. ben basit bir hayata razı geldim ama o da olmadı....
öykümün eksik parçası: nı yazarak bitirmek istiyorum.
....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder