düğünümüz o gece hastanede bitti ve sabah hiç konuşmadık

aslında fırsat tanısalardı mutlu bir evliliğim bile olabilirdi... aileme ses çıkarmamama rağmen müstakbel eşimle görüşemedik bile. apar topar bir nişan, paldır küldür bir düğün. düğünümde sınıf arkadaşlarım ve mahalleden bi kaç kız da olmasa kalkıp oynamazdım herhalde.
o gece gecekondudan bir sarayımız bile olabilirdi. aşk evliliğine de mantık evliliğine de inanmıyorum. herşey kader diyerek geçiştiriyorum işte..
ama olmadı... saray başımıza yıkıldı ilk geceden. korktum... çekindim. o da bir tuhaftı. sanki sevişmiyor kavga ediyordu benimle. bana dokundukça ürperdim. kendimi çektim...
oysa kendimi hazırlamaya çalışmıştım. evli bir kız arkadaşım nedimelik bile yapmıştı. akıl hocam olmuştu..
elimi tuttu elimi kaçırdım. sevişmek istiyor ama öpüşmüyordu bile. oysa üstümdekileri çıkarmasına izin verirken hiç gocunmamıştım.
ben kendimi kaçırdıkça davranışları daha sertleşti. kabalaştı... kabalaştı dediğim şiddet değil ama sonuca gitmek ister gibi bir hali vardı bir an önce...
teni güzel kokmuyordu... davranışları yumuşak ve anlayışlı değildi. abartmıyorum ama tecavüz edilir gibi hissettim. oysa şefkate en çok ihtiyacım olan zamandı..
kendimi sıktığımdan mı olsa gerek bilmiyorum. o gece hastanede aldık soluğu. dayanılmaz bir acı ve bitmek bilmez bir kanama... utana sıkıla geceyarısı hastanede aldık soluğu..
bir damla verdiler.. bir müddet sonra bir iğne... tenim titriyordu... karnım ve kasıklarımda hissettiğim ağrı bir müddet sonra geçti... sağolsun kocam beni sabah eve getirdi, işe gitmedi..
hatta tüm beceriksiliğine rağmen sofra hazırladı...
ama hiç konuşmadık... konuşamadık.. bi kaç kelime dışında..
öfkesini, isyanını sinirle peşpeşe içtiği sigaradan hissedebiliyordum...
oysa ben sigaradan nefret ediyordum.