lise yıllarında ilk defa bir çocukla çıkıyorum. ona da çıkmak denirse. daha yeni yeni elele tutuşuyoruz. o da benden ürkek ben ondan ödlek. adını hatırlamadığım bir çay bahçesi. elimi tutuyor, ellerinin arasına alıyor ve çocukça parmağını avucumun içinde gezindiriyor.gülümsüyorum ... yapma diyorum...
ve gök gürlemesine benzer bir ses... bir tokat sınıf arkadaşımın yüzünde patlıyor... çocuk sandalyeden düşüp bişi diyemeden kaçıyor... abim parmaklarını kapı tokmağı niyetine kafama vuruyor.. ağlıyorum....
komik ama kız arkadaşı durduruyor onu...
-ne arıyorsun burada kız. başımıza o.... mu olucan. okulu astın di mi. bak babama da söylim seni öldürsün.. okuldan almazlarsa gör....
kız arkadaşı o lafına içerleyip, onu çekerek azarlıyor.
-ne biçim konuşuyorsun sen ferhat...
-sana mı dedik kızım, o benim kardeşim diyerek çıkışıyor kıza. ne tür bir ahlak anlayışın sahipse kız kardeşine o.. diyor, buna kızan kız arkadaşına ise...
tüm bahçedekilere rezil oluyorum abim arkadan yürü kız eve. bi daha göreyim bacaklarını kırmazsam... türü diyaloglar
ağlıyarak eve doğru koşuyorum. kitaplarım masada kalıyor... abimin kız arkadaşı zeynep abla abimi iterek, kitapları alıp arkamdan koşuyor...
nevin... nevin...
kahroluyorum... ağlıyorum. zeynep abla yetişiyor.. bana sarılıyor, ona sarılıyorum...
arkamı dönüp bakıyorum bir an.. abim masamıza oturmuş. sigarasını tüttürüp, sinirli sinirli çayını yudumluyor... baktığımı görüp sen göreceksin sen der gibi parmağını sallıyor...
görmek istemiyorum....
kendine erkek diyen okul arkadaşım abimi görünce sıvışıp kaçıyor,
abim denilen erkekse, sokak ortasında o... diyerek kardeşini dövüyor.....
görmek istemiyorum.
görmek istemiyorum..
2 yorum:
çok fena oldum:(
Kendi sevgilisiyle dolaştığı mekanda kızkardeşini sevgilisyle dolaşırken görünce hiddetlenmek nasıl bir psikolojidir.
Demek ki kendi yaşadıklarından, kendisinden bile iğreniyor bu insan.
Kendi kardeşini dövebilmesi zaten ayrı bir konu.
Yorum Gönder